Journalisten stappen massaal van sociale media af: is de druk te hoog?

 

Journalisten stappen massaal van sociale media af: is de druk te hoog?

Journalisten stappen massaal van sociale media platforms af, ondanks dat deze platforms een belangrijke rol spelen bij het vinden van doelgroepen, het promoten van nieuwsartikelen en het uitvoeren van onderzoek. De redenen voor deze trend zijn divers: van burn-out door de constante online aanwezigheid, tot online misbruik – met name gericht op vrouwelijke journalisten – en spraakmakende ontslagzaken na het overtreden van het sociale mediabeleid van werkgevers.

Maar ervaren journalisten die zich loskoppelen van sociale media nu de 'angst om iets te missen' (FOMO)? Het tegendeel is waar.

"Het is meer wat mensen de 'jomo' noemen – de vreugde van het missen", zegt Valérie Bélair-Gagnon, directeur van de bacheloropleiding aan de Hubbard School of Journalism and Mass Communication en co-auteur van het boek "The Paradox of Connection", waarin de impact van een hyperverbonden digitaal medialandschap op journalisten wordt onderzocht.

In een aflevering van de podcast Journalism.co.uk voegt ze toe: "Mensen ervaren de vreugde of tevredenheid van het missen van online activiteiten door prioriteit te geven aan hun eigen zelfzorg. Hierdoor kunnen ze authentieker zijn en zich echt focussen op wat ze belangrijk vinden."

Deze trend van ontkoppeling onder journalisten is, net als de toenemende nieuwsvermijding onder het publiek, vaak een gezonde reactie op de overweldigende hoeveelheid informatie en digitale interacties. De grenzen tussen het privé- en professionele leven op sociale media worden steeds vager. Zo creëerde een journalist die voor het boek werd geïnterviewd een sociale media-account om anti-vaccinatieagumenten te bestrijden tijdens de COVID-19 pandemie, zonder enige financiële of organisatorische steun.

Dit sluit aan bij de roep om meer betrokkenheid van journalisten en het delen van meer van hun leven online, terwijl ze vaak te weinig steun krijgen van hun werkgevers. Redacties bieden vaak geïndividualiseerde oplossingen, zoals het sturen van werknemers naar HR, het geven van vrije tijd of het aanbieden van online workshops. Anderen wordt verteld dat ze steungroepen moeten zoeken met mensen die met soortgelijke problemen kampen.

"Ze hadden het gevoel dat ze aan hun lot werden overgelaten", zegt Bélair-Gagnon. "Sommigen kregen te horen dat ze yoga moesten gaan doen. Dit zijn allemaal individuele oplossingen die geen langetermijneffect hebben, omdat ze bij terugkomst op het werk nog steeds tegen dezelfde problemen aanlopen."

Een betere aanpak zijn groepsdiscussies met collega's, die de macht hebben om informatie te delen en duurzaam, op maat gemaakt en inclusief beleid te creëren.

Het probleem is dat sociale media voortdurend evolueren, dus beleidsmaatregelen moeten toekomstbestendig zijn. Dit betekent dat er breder moet worden nagedacht over kwesties als werkdruk, digitale veiligheid, fysieke bedreigingen of intimidatie die op alle platforms kunnen voorkomen. Dit gaat verder dan alleen het sociale mediabeleid.

"Elke keer dat er een nieuwe technologie opduikt, kun je jezelf een paar vragen stellen", legt Bélair-Gagnon uit.

"Op wie heeft de introductie van deze nieuwe digitale technologie of dit platform de meeste impact? Wat zijn de gevolgen? Heeft het invloed op werkdruk, digitale veiligheid, fysieke bedreigingen, intimidatie, enzovoort?"

"Vraag jezelf dan af: welke systemen moeten er zijn om de journalisten te ondersteunen die het meest getroffen zullen worden door deze nieuwe technologie?"

"In de begindagen van sociale media was dit niet echt een vraag die mediaorganisaties stelden, omdat ze zo gefocust waren op de mogelijkheden van engagement op sociale media."

Bélair-Gagnon waarschuwt dat het niet stellen van dit soort vragen uiteindelijk gevolgen zal hebben voor de rekrutering en het behoud van talent, aangezien de nieuwste generatie Gen Z-rekruten meer waarde hecht aan werk-privébalans en minder bereid is om persoonlijke grenzen te overschrijden.

Deze trend van desengagement van sociale media onder journalisten benadrukt de noodzaak aan een bredere discussie over de mentale gezondheid, veiligheid en het welzijn van journalisten in het digitale tijdperk. Media-organisaties hebben de verantwoordelijkheid om hun werknemers te ondersteunen en een gezonde werkomgeving te creëren, zowel online als offline.